Een middelvinger voor mijn gedachten


Ik hou van denken. Enorm. Van nadenken over het denken. Heerlijk. Want wat ik denk en ergens van vind, bepaalt wie ik ben. Mijn identiteit. Tenminste, dat dacht ik altijd… Maar is dat wel zo? Soms slaat het door: ik ben hartstikke nuchter en sta met beide benen in de klei, maar op momenten dat het druk is, krijg ik een overvol piekerhoofd en vliegen mijn gedachten van links naar rechts. Het is zo heerlijk verslavend dat denken: het geeft mij het gevoel dat ik aan zet ben. En ik heb nu eenmaal graag de touwtjes in handen.

Onze hele samenleving draait volledig om kennis en denken. Wij in het westen zijn continu op zoek naar antwoorden: Doe ik het wel goed? Ben ik wel gelukkig? Waarom moet ik mijn best doen? Ik vind een partner, krijg kinderen, ga dood… En dat was het dan? Leef ik wel het leven dat ik wil leven? Maak ik uit al die honderdduizenden keuzes nu wel écht de juiste? Je bent nog maar net uit die klamme, plakkerige luiers en de eerste keuzes die je moet maken dienen zich al aan: de juiste antwoorden tijdens de CITO-toets, de juiste middelbare school, de juiste stage, de juiste partner, de juiste loopbaan, de juiste hypotheek, de juiste vakantie. et is dan ook niet gek dat we naarmate we ouder worden twee dingen denken: ‘ik moet goed genoeg zijn’ en ik ben diegene die aan het roer staat: dus ‘ik moet alles onder controle houden’.

Ook ik heb jarenlang gedacht dat ik het leven bestuurde. En dat ik dat goed moest doen. Ik dacht dat het leven maakbaar was. Een beeld waar wij allemaal mee opgegroeid zijn: ‘als je maar hard genoeg jouw best doet, dan komt het allemaal goed’. Toch ligt het iets genuanceerder. De omstandigheden waarin je opgroeit, jouw genen en het lot dat jou raakt zijn zaken waar je geen invloed op kunt uitoefenen. Soms sta je in een goede rij, soms in de verkeerde. Het enige waar je invloed op uit kunt oefenen zijn de keuzes die je maakt. (het is mij wel duidelijk geworden dat ik bij het uitdelen van de cupmaten overigens niet in de juiste rij stond 😉 ) Toen mijn zusje plotseling overleed kwam er een heel helder besef: Je kan nog zo hard jouw best doen, zo hard nadenken over het heden en verleden… Maar het verleden kun je niet veranderen en het heeft dan ook geen zin om daar veel energie in te steken.